Ana e ‘frikshme’ e të dhënave ekonomike të Europës

Nëse matni fuqinë e ekonomive të eurozonës, duke përdorur të dhëna të forta si raportet tremujore të Produktit të Brendshëm Bruto, gjërat duken mjaft të mira. Por të dhënat e tjera po shfaqin një pamje më të zymtë.

Numrat e tjerë – treguesit e besimit të konsumatorëve, sondazhet e drejtuesve të biznesit rreth planifikimit të tyre për inventarizimin, prodhimin dhe punësimin, së bashku me pritjet e tyre për klimën e biznesit – pasqyrojnë frikën për të ardhmen.

Europa është e shqetësuar për shumë gjëra, duke përfshirë një dalje kaotike e Britanisë nga Bashkimi Europian, lufta tregtare e SHBA-së dhe marrëdhënia e saj tregtare me Shtetet e Bashkuara. Kohët e fundit, shqetësimet për të ardhmen janë përkeqësuar.

Probabiliteti që Britania e Madhe do të largohet nga BE pa një marrëveshje mbi marrëdhëniet e tyre ekonomike, një rezultat që mund t’i fusë të dyja ekonomitë në një nivel të lartë ‘stresi’, është rritur, me njoftimin e dorëheqjes së Kryeministrit Theresa May dhe shfaqjen e fortë të Partisë Populiste të anti – militantit të BE Nigel Farage në zgjedhjet e Parlamentit Europian fundjavën e fundit.

Lufta tregtare e SHBA-Kinë tani duket sikur do të jetë një çështje e tërhequr që mund të dëmtojë seriozisht tregtinë e Evropës me të dy ‘luftëtarët’. Ata kanë frikë se mund të jenë në të njëjtën trajtim nga Presidenti Donald Trump, i cili vazhdon të shtojë taksa për shumë makina gjermane në rrugët e SHBA dhe shumë pak eksporteve bujqësore të SHBA në supermarketet evropiane.

Fati i keq i Evropës është që frika po rritet në momentin kur po humbet prania qetësuese e Mario Draghitnë Bankën Qendrore Evropiane. Presidenti i BQE do tërhiqet në tetor.

Krerët evropianë mund të lehtësojnë frikën e mishëruar në të dhënat e dobëta, duke vënë një figurë të tipit Draghi në karrigen e BQE.

Por në vend që të përqendrohen në atë emërim të rëndësishëm, krerët po përpiqen të mbledhin një listë të kandidatëve për pesë vende kryesore të BE-së në bazë të kombësisë, barazisë gjinore, kompleksitetit të Europës Lindore dhe konsideratave të tjera politike.

Franca ka dy kandidatë për presidencën e BQE: Presidenti i Bankës së Francës Francois de Villeroy-Gaulac dhe anëtar i Bordit Ekzekutiv të BQE Benoit Coure. Të dy janë më pragmatik se Draghi.

Një nga francezët ka të ngjarë të drejtojë BQE-në me bazë në Frankfurt, nëse Gjermania merr një post të lartë në Bruksel. Nëse francezët marrin një punë në Bruksel, nga ana tjetër, një Finlandez bëhet një konkurrent kryesor i BQE-së.

Ky ka të ngjarë të jetë Erkki Liikanen, i cili është i pëlqyeshëm, politikisht i zgjuar dhe një veteran me mendje praktike të BQE-së. Nëse ju pëlqen Draghi, ju do të pëlqeni Liikanen.

Kandidati që qëndron më larg nga Draghi është Presidenti gjerman i Bundesbank, Jens Weidmann.

Weidmann në Bankën Qendrore Evropiane do të bënte një Brexit dhe kërcënime të tjera ndaj ekonomisë së Eurozonës shumë më të frikshëm për shkak se Gjermania ka kritikuar politikat ndërhyrëse të BQE të përdorura për të luftuar ndërprerjet financiare, duke përfshirë blerjet e aseteve të njohura si lehtësim sasior.

Vlerësimet e hershme se rritja e BPV-së në tremujorin e dytë do të pakësohet, po dëmtojnë shpresat se numri i fuqishëm i PBB në tremujorin e parë po sinjalizonte një rimëkëmbje nga rënia e vitit të kaluar.

Udhëheqësit evropianë do t’u iki nga duart një mundësi e artë për të përmbysur këto tendenca dhe për të nxitur rritjen ekonomike nëse zgjedhin presidentin e ardhshëm të BQE-së bazuar në politikën e brendshme të BE-së, në vend të aftësisë së kandidatit për të qetësuar frikën.

Burimi: Monitor.al

Related posts

Leave your comment Required fields are marked *